De planning was dus helemaal uitgewerkt en het dus was het tijd om in het vliegtuig te stappen op weg naar de West Coast. We stonden om 6 uur op om de laatste voorbereidingen te treffen voor de navigatieplanning. De eerste vlucht vloog Sven van Falcon Field naar Blythe. Dit was eigenlijk een behoorlijk saaie vlucht omdat we de omgeving hier al goed kennen en deze vlucht leidde ons over woestijn en bergen. Na 120 uur hier in de omgeving te hebben gevlogen is het niet echt interessant meer. Vervolgens vloog Sven de approach op Blythe en zijn we daar geland.


Bijgetankt en blaas geleegd was het mijn beurt om naar Las Vegas te vliegen. Onderweg wederom heel lang over verlaten stukken land gevlogen. Er was alleen een weg die het landschap doorkruiste, meer ook niet. In de verte konden we al wat hotels en andere gebouwen zien die de skyline van Las Vegas vormen. Ik zou gaan landen op het internationale vliegveld van Las Vegas. Het veld heeft 4 banen, allemaal geschikt voor de grote verkeersvliegtuigen die daar komen vanuit alle delen van de wereld. Om beter in de traffic flow van zo’n groot vliegveld te passen, moest ik mijn snelheid hoog houden. Veel hoger dan we normaal gewend zijn tijdens dat deel van de vlucht. Het was best lastig om goed op de instrumenten te concentreren, want het was echt geweldig om daar te vliegen. We zagen de verschillende grote toestellen opstijgen en landen wat natuurlijk echt gaaf is als je daar aankomt in een klein vliegtuigje, tussen al die “reuzen”. Daarbij kwam ook nog dat de stad geweldig gaaf is om vanuit de lucht te aanschouwen, met alle bijhorende casino’s, hotels en andere trekpleisters die de stad heeft. Het vliegveld is verdeeld in twee delen, een deel is voor de verkeersvliegtuigen en het andere is voor zakenjets, privétoestellen en kleine vliegtuigjes zoals die van ons. Dus naar dat deel moesten we taxiën. We hebben wat gegeten en het vliegtuig werd weer volgetankt. Helaas konden we niet lang blijven in Las Vegas omdat we op tijd in LA wilden en moesten zijn.

Nu was het weer de beurt aan Sven om ons veilig naar Santa Monica te vliegen, dat ligt iets ten noorden van LA. Bij Las Vegas moesten we voor de baan wachten totdat we erop mochten. Maar aan de andere kant van de baan, precies tegenover ons, stond er ook een groot vliegtuig te wachten. Dan voel je je echt klein als je precies daar tegenover staat. Het was wel lachen en ik denk ook wel dat de piloten van dat toestel het een grappig moment vonden. Daarna moesten we omdraaien om op een andere baan op te stijgen en klommen we mooi uit richting het zuiden. Ook nu was het weer een uitgestrekt landschap met weinig variatie totdat we de kust naderden. Onze aankomst ging samen met het laatste uur zonlicht. Dit gaf geweldige plaatjes, van zowel het heuvelachtige landschap als van de roze gekleurde wolken boven ons. En natuurlijk de zon die steeds lager aan de horizon kwam te staan en in zee dreigde onder te gaan. Onze aanvliegroute bracht ons over het Hollywood sign en was parallel met aankomende verkeer van Los Angeles. Het was echt een ontzettend mooi moment, eentje om nooit te vergeten. Sven vloog de approach en landde het vliegtuig.

We hebben het geparkeerd en pakten onze spullen voor de overnachting in een hotel 20 min verderop, richting Hollywood. Ook hadden we een auto geregeld en die stond op ons te wachten. We hadden een middenklasser gehuurd met weinig tot geen verwachtingen. Wat bleek was dat er een zwarte Mercedes C230 stond voor ons klaar om mee te nemen. Uiteindelijk hebben we helemaal niets voor die auto betaald want er waren geen gegevens van ons gevraagd, dus dat was wel een mooie meevaller. We reden naar ons hotel, inchecken, even opfrissen en weer de auto in om ergens wat te gaan eten. Het hotel was ook goed en we waren blij dat onze vroegtijdige planning zijn vruchten had afgeworpen. We hebben die avond niet veel meer ondernomen want we moesten de volgende dag weer om 7 uur ’s ochtends vertrekken, wat betekende dat de wekker om 5 uur stond.