Happy New Year and Happy Flights

Zo dat is echt een tijd geleden dat ik jullie op de hoogte heb gebracht van mijn ontwikkelingen hier. In de tussentijd is er al heel veel gebeurd. Veel vluchten gevlogen en veel nieuws geleerd.

Ik heb al twee modules afgesloten. De eerste module staat in het teken van het vliegen op je instrumenten. Dus met een kap op vliegen waardoor je alleen de instrumenten kunt zien en niets van wat er buiten gebeurd. Dat zijn de eerste 7 vluchten. Die gingen wel aardig maar in het begin was het erg wennen. Vervolgens waren er ook nog 8 simulator vluchten die we moesten vliegen om nog meer te wennen aan het instrumentvliegen. De tweede module bestaat uit het vliegen van approaches. Approaches zijn verschillende aanvliegroutes om goed voor de baan aan te komen als je geen zicht op de baan hebt. Bijvoorbeeld, als je in de wolken vliegt of het als het donker is waardoor je diepte moeilijk kunt inschatten. Die approaches zijn best leuk om te vliegen want hierdoor wordt het al weer wat professioneler. Soms moet je ook een beetje uitwijken omdat je dan ruimte moet geven aan een groot verkeersvliegtuig. Kortom echt gaaf en ook dat was lastig, maar hoe vaker ik ze vloog hoe beter ze gingen. Die module heb ik vorige week afgesloten en ben nu aanbeland bij de navigatie fase van het traject.

Ik heb nu 2 navigatie vluchten gevlogen. Een met samen met Sven en onze instructeur naar Yuma en nog een met Jorne en de instructeur naar Sierra Vista. Beide velden liggen op meer dan 300 km van onze thuisbasis Falcon Field. Het waren lange vluchten maar toch wel heel gaaf. Het mooiste was nog wel dat zowel Sven als Jorne een approach vlogen waarbij ze door de controller in de toren naar binnen werden geleid. Die controller gaf dan instructies om ze op het goede glijpad te brengen. Ik was beide keren degene die weer terug vloog naar Falcon. En dus niet de kans had om zo’n approach te vliegen, maar die kans is nog volop aanwezig.

Aanstaande maandag gaan Sven en ik, samen met onze instructeur een gave trip maken naar waarschijnlijk San Diego of Los Angeles! Dan zijn we ook nog van plan daar te overnachten en de volgende dag weer terug naar Falcon. Maar daar zit veel planning en voorbereiding in en we moeten nog goedkeuring vragen aan de Training Manager en de rooster maker. Daar hebben we nu de tijd voor want we zijn 4 dagen vrij. Dat komt door oud en nieuw en het weekend dat voor de deur staat. We gaan nu weer even lekker ontspannen. Ik lig nu bijvoorbeeld dit berichtje aan het zwembad te typen in mijn zwembroek. Echt heerlijk weer voor oudejaarsdag. We hebben totaal niet het gevoel dat het oud en nieuw is en zijn er ook niet echt mee bezig. Vanavond zijn we van plan naar een vuurwerkshow te gaan hier verderop en daarna nog wat feesten. Eerst waren er plannen om naar Los Angeles te gaan maar dat is niet meer doorgegaan. Ten eerste omdat het een lange rit is van ongeveer 7 uur en ten tweede omdat we niet zeker weten of we op zaterdag moeten vliegen. Het rooster staat namelijk pas heel laat vast. Ook vinden we het niet de moeite waard als we toch maandag daar naartoe gaan vliegen. Maar over onze vette trip zal ik zeker snel verslag uit brengen!

Nu nadert het eind van het Amerika traject toch best snel. Ik moet nog 10 vluchten vliegen voordat ik klaar ben met IFR en dan nog 5 vluchten om mijn CPL (commercial pilot license)te halen. Dus ik denk dat ik hier nog 3 weken zit voordat ik klaar ben. Daarna ben ik misschien nog van plan om een paar dagen op Hawaï te vertoeven. Mooie manier om mijn tijd hier in Amerika af te sluiten!

Voor nu wens ik iedereen een fijne jaarwisseling toe en de beste wensen voor 2010!

Happy New Year,

Jelle

VFR rated!

Nu jullie hebben kunnen lezen hoe mijn laatste solo is verlopen, zal ik weer even een update geven. Na die solo vloog ik examentraining, die mij moest voorbereiden op mijn 2 checks aan het eind van het VFR traject. Die examentrainingen zijn eigenlijk normale vluchten maar waarbij je wordt bereid op de check. Deze vluchten verliepen allemaal soepel en daar was dan de D-43 check. Deze check vlieg je met een Amerikaanse instructeur die beoordeeld of je goed genoeg kunt vliegen volgens de Amerikaanse normen. Helaas ging deze check niet zo lekker als de vluchten daarvoor en heb ik deze ook niet gehaald. Echt alles ging slecht en ik was er niet echt bij met m’n hoofd. Zonde want het gaf me wel een rot gevoel. Ik moest een extra beurtje vliegen die dan wel weer erg lekker verliep.

Vorige week maandag was het tijd voor mijn D-44 check. Dat is de eind check van het VFR gedeelte. Deze ging gelukkig beter dan de D-43, waardoor ik hem ook heb gehaald met een standard. Ik had me goed voorbereid en de vlucht ging eigenlijk best lekker. Ik voelde me zelfverzekerd na het extra beurtje wat ik had gevlogen. Het is belangrijk dat je vertrouwen hebt in jezelf want anders gaat het in je hoofd zitten. De vlucht verliep goed, met natuurlijk een paar op- en aanmerkingen aan het eind. Nu heb ik dus mijn VFR traject afgesloten en is het tijd voor IFR (instrument flight rules). Hierbij krijg je een soort kap voor je hoofd waardoor je zicht beperkt is tot het instrumenten paneel voor je neus. Je kunt dus niet meer naar buiten kijken, wat in het begin wel heel erg wennen is, omdat je dat bij VFR juist heel veel moet doen! Ik ben vorige week woensdag begonnen met IFR en heb echt een hele relaxte instructeur; Mike Spencer. Hij is heel rustig en neemt de tijd om je alles goed uit te leggen. Ook is hij heel relaxt in de omgang met zijn studenten. Dus met IFR ben ik nu een weekje bezig en het gaat steeds wat beter maar het is in het begin heel lastig om alleen op instrumenten te vliegen. Om je daar sneller aan te laten wennen, moeten we ook nog 8 beurtjes vliegen op een simulator. Deze simulator staat gewoon stil en er is plaats voor maar 1 persoon in de ‘cockpit’. De instructeur zit achter je waar hij door middel van een computer, verschillende variabele kan instellen. Onder andere weercondities, zoals wind, regen, licht of donker etc. Het is een heel gevoelige simulator en doordat hij niet beweegt, is het extra lastig om goed in te schatten hoe je vliegt en hoe je nou precies door de lucht beweegt. Ik heb nu 2 keer op de sim gevlogen en 2 keer ‘echt’ gevlogen. Maar het echte vliegen blijft toch veel leuker en eigenlijk ook makkelijker.

IFR vliegen we ook op een ander toestel. Niet alleen het andere toestel is even wennen maar ook het feit dat er tijdens IFR begonnen wordt met het ‘crewconcept’. Dit houdt in dat ik als ‘pilot flying’ opdrachten kan geven aan de instructeur die naast me zit. Ook doet hij nu de communicatie met de toren en leest hij checklisten op waarbij ik moet verifiëren of ze kloppen en antwoorden. In het begin is dat heel erg wennen maar na verloop van tijd zorgt het ‘crewconcept’ er juist voor dat je veel meer tijd overhoud om het vliegtuig geconcentreerd te vliegen.

Voor zover over mijn VFR en IFR, ik zal jullie snel weer op de hoogte houden van de ontwikkelingen hier in de USA!

Lake Havasu!

Ik moet toegeven dat ik niet heel erg goed ben om jullie op de hoogte te houden van mijn ontwikkelingen hier. Er is alweer heel veel gebeurd sinds de laatste update. Ik zal beginnen bij de vlucht naar Lake Havasu, waar ik de vorige keer over schreef.

Samen met Sven en Jorne was ik op zondag ingepland om de lange en tevens laatste solo vlucht te vliegen. We moesten vroeg op om de planning af te maken en het laatste weer erin te verwerken. Op school hebben we onze planning door een instructeur goed laten keuren en we waren klaar om te gaan. We moesten alleen wel 15 minuten na elkaar vertrekken om ervoor te zorgen dat we elkaar niet in konden halen of in formatie zouden kunnen gaan vliegen. Ik was de eerste die moest vertrekken en daar ging ik dan om 7 uur ’s ochtends, op naar Lake Havasu. Het was een lange trip, maar mijn navigatie was goed waardoor ik al mijn coördinatiepunten op de juiste momenten kon vinden. Eenmaal onderweg was het eigenlijk best saai want ik zag alleen maar uitgestrekt land voor met enkele bergtoppen aan de horizon. En opeens was daar een groot meer, Lake Havasu. Ik ben wat lager gaan vliegen en over dat meer gescheurd op een hoogte van 300 meter, dat was echt gaaf. Daarna naar het vliegveld gevlogen om daar nog wat landingen te maken en te wachten op Jorne en Sven om samen in het circuit te vliegen. Dat was super mooi want we gingen onze radio calls allemaal op een enorm Nederlands - Engels accent uitzenden. Dus wij hadden de grootste pret daar in de lucht. Later toen we waren geland bleek echter dat in alle hangars diezelfde frequentie werd uitgeluisterd dus iedereen op het vliegveld kon ons horen! Maar ja we moesten erom lachen en hebben een auto meegekregen voor 3 uur. Toen zijn we de stad ingereden, ergens wat gegeten nog een beetje rond gelopen maar de stad bleek niet echt boeiend te zijn. Het meer daarentegen wel. We hebben daar lekker in het zonnetje aan het meer gezeten en gechilled. Een beetje mensen kijken, allemaal Amerikanen met die super grote power boats, die lekker aan het pronken waren. Vervolgens moesten we de auto weer terugbrengen en was het tijd om weer terug te vliegen naar onze thuisbasis, Falcon Field. We vertrokken vrij kort achter elkaar dit keer en zijn toen achter elkaar over het meer gevlogen. De mensen op het meer vonden dat ook gaaf en zwaaiden naar ons toen we overvlogen. Het meer ging over in een bekende en grote rivier, de Colorado! Daar zijn we dus ook nog over heen gegaan en hebben we de kronkels gevolgd totdat we bij een ander vliegveld aan kwamen. Daar hebben we een landing gemaakt en zijn we terug gevlogen, ieder net een andere route om ervoor te zorgen dat we niet te dicht bij elkaar in de buurt zaten. De terugreis was wederom lang en soms ook wel saai. Maar er was wel voldoende mogelijkheid om je ervan bewust te maken dat het je laatste solo is, en dat je er toch maar van moet genieten! Dat heb ik ook maar gedaan en realiseerde me dat ik toch heel blij mag zijn met deze kans om het vliegen te leren hier in Amerika!

Update!

Zo dat is even een tijdje geleden! Sorry dat ik jullie al die tijd heb laten wachten op mijn nieuwe verhalen. Nou ten eerste heb ik de re-check op mijn D-24 gehaald, hoewel het toch ook weer niet echt soepeltjes ging. Maar na die check moeten we ons gaan bezighouden met navigeren. Dus vliegen naar vliegvelden verder weg en daar komen met behulp van herkenningspunten. Bijvoorbeeld twee grote wegen die elkaar kruisen, een meertje, één enkele berg in een vlak landschap, etc. Vervolgens moet je een paar uur voor je vlucht, met de voorspelde wind, correcties maken op de koers die je gaat sturen. Dit geeft het vliegen weer wat meer uitdaging en je ziet meer van de weide omgeving. Nu alweer aardig wat vluchten verder. Ik heb vandaag namelijk mijn D-33 gevlogen.

Vlucht nummer 26 was een soort van check met mijn instructeur om te zien of ik het plannen onder de knie had en of het verantwoord was om mij solo te laten navigeren. Met deze vlucht ben ik naar het noorden gevlogen. Ik heb de Meteor Crater en Sedona, waar ik laatst over geschreven had, toen vanuit de lucht gezien en dat was wel echt mooi. Ik vertelde mijn instructeur dat ik daar twee weken eerder was geweest en toen vroeg hij hoe hoog ik er overheen wilde vliegen. Ik zei laag want ik had mijn camera bij me en dat was wel echt gaaf. Hij vloog het vliegtuig en ik kon rustig foto’s nemen vanaf 50 meter hoogte! Mijn instructeur vond de navigatie vlucht goed genoeg om mij het solo navigeren toe te vertrouwen. Vervolgens waren de vluchten die daarop volgden allemaal navigatie waardoor ik veel nieuwe velden heb bezocht.

Gisteren was het weer tijd voor een check, mijn D-32 check. Op deze check hebben de studenten wat meer onderdelen van het vliegen waar ze onvoldoende op mogen scoren. Op die manier wordt je wat minder hard beoordeeld en is er meer kans op slagen. Er is namelijk ruimte om op 5 onderdelen van het vliegen een “–“ oftewel onvoldoende te halen. Ik had een vrij relaxte instructeur die me op mijn gemak stelde en me niet overspoelde met moeilijke vragen of je een onzeker gevoel meegaf tijdens de vlucht. Mijn navigatie ging vrij goed maar op een gegeven moment beschreef de instructeur mij een situatie waarin ik me bevond. Met betrekking tot de regels waar we ons aan moeten houden, bleek dat ik moest uitwijken naar een ander veld. Op uitwijken moeten we ook veel oefenen tijdens de solo missies, dus daar had ik wel ervaring mee. Op dat veld waar ik naar was uitgeweken, heb ik mijn landingen gedaan en vervolgens was ik weer terug gevlogen naar Falcon Field. Over het algemeen was hij best tevreden over mijn vlucht, hij had een paar kleine op en aanmerkingen. Die check is ook weer binnen en nu ga ik me concentreren op de komende vluchten die zijn aangegeven als examentraining. Ik zit nu dus in het eindtraject van het VFR vliegen, het grootste deel van mijn vliegopleiding hier.

Twee weken geleden waren Che en m’n vader hier langs gekomen voor een weekje. Het was erg leuk ze weer te zien en ze te kunnen laten zien hoe mijn leventje hier eruit ziet. Hoe het er op school aan toegaat en met het vliegen. Zij hebben hier veel dingen gezien en gedaan. We gingen af en toe samen uit eten want ik moest veel vliegen in de week dat ze hier waren. Het was een gezellig weekje!

Ik zal jullie snel weer op de hoogte houden van nieuwe ontwikkelingen. En die zitten er zeker aan te komen. Vlucht 35 is namelijk een solo vlucht waarbij je 5 uur een vliegtuig tot je beschikking hebt. Als je deze vlucht dan ook nog op een zondag vlieg, heb je het toestel de hele dag. Dan kan ik gaan plannen naar een veld wat op 2 uur vliegafstand ligt! Zoals het er nu uitziet, zijn er wel meerdere jongens die deze vlucht op zondag gaan uitvoeren dus dan is het wel mooi om allemaal dezelfde bestemming te kiezen en daar een dag door te brengen. Er staat ook meestal een busje of een auto klaar op het vliegveld waar we dan heen vliegen. Dan kunnen we de stad bekijken, leuke dingen gaan doen en ’s middags weer terugvliegen.

Ciao for now!

Sedona en check

Ten eerste wil ik iedereen bedanken voor de leuke reacties die ik gekregen heb op mijn solovlucht. Echt leuk om te zien dat er zoveel mensen zijn die mijn verrichtingen hier volgen.

Het is alweer enige tijd geleden dat ik wat an me heb laten horen. Ik heb het namelijk erg druk de laatste tijd. Sinds mijn solo is het allemaal erg snel gegaan, ik heb veel solo’s gevlogen en nog wat vluchten met mijn instructeur. Dat is vrij snel gegaan waardoor ik afgelopen woensdag stond ingepland voor wederom een check, vlucht 24. Dat is een vlucht waarbij ik weer met een andere instructeur vloog en moest laten zien wat ik kon en of het niveau voldoende was. Mijn vlucht ging eerlijk gezegd vrij slecht, zeg maar gerust beroerd. Ik was niet volledig geconcentreerd waardoor ik onderdelen fout deed of vergat die eigenlijk al routine zijn. Mijn landingen waren erg hard en best wel slecht. Ik had er dus al een slecht gevoel over. Tijdens het bespreken van de vlucht vertelde de instructeur mij dat ik de check niet gehaald had, maar dat hij me alleen liet zakken op mijn landingen. Dat betekende dat ik eerst nog een vlucht met mijn eigen instructeur moet vliegen waarin ik alleen maar landingen oefen en vervolgens een re-check moet vliegen. In de re-check moet ik alleen 5 verschillende landingen te laten zien. Als deze voldoende zijn, heb ik de re-check gehaald. Dus ik heb nu mijn check gedeeltelijk gehaald. Vandaag heb ik een extra beurtje gevlogen met mijn instructeur, waarbij ik 12 landingen heb gemaakt. En nu hoop ik dat ik morgen word ingeroosterd voor de re-check. Voor de rest gaat het echt ontzettend snel. Ik word veel ingeroosterd en vlieg veel waardoor ik nu voor op de rest van mijn groep loop. Dat betekend niet dat ik beter vlieg, maar ik wordt gewoon veel ingepland en de andere jongens wat minder vaak. Het is absoluut lekker om zo snel te gaan maar er blijft weinig tijd over voor ontspanning. Dat begint me een beetje op te breken, en daar komt ook nog eens bij dat ik vaak vroeg ik de ochtend vlieg waardoor ik vroeg eruit moet en mijn dagen erg lang zijn. Nu lijkt het wel heel erg alsof ik het hier zwaar heb maar dat valt ook wel mee.

Afgelopen vrijdag avond heb ik samen met 4 andere jongens de auto gepakt en zijn we richting het noorden gereden. Op weg naar Sedona, wat 3 uur rijden is. Sedona is een stadje wat op 6000 voet ligt. Het ligt tussen de bergen, die door erosie zijn gevormd. We wilden daarheen omdat we de zonsopkomst wilden meemaken. De rosten daar zijn namelijk rood van kleur en we dachten dat het wel een mooi plaatje zou zijn. Daar in Sedona aangekomen bleken alle hotels/motels/pensions vol te zitten. Oktober is daar namelijk de drukste maand. Gelukkig was er ergens net een kamer gecanceld waardoor we een slaapplaats hadden. Ik denk dat we die avond 2 uur lang op zoek zijn geweest naar een hotel. We gingen nog even lekker op de kamer wat kaarten met wat biertjes erbij. Toen we gingen slapen was het alweer 3 uur waardoor er nog maar 3 uur slaap overbleef. Om 6 uur ging de wekker, die voor 2 van ons te vroeg afging dus die bleven lekker slapen. Joost, Mouaad en ik zijn wel met de auto naar een berg gereden en hebben daar zonsopkomst meegemaakt. Ik was zomers gekleed wat niet echt een goed plan bleek te zijn. Omdat Sedona noordelijker en hoger ligt was het daar in de ochtend 10 graden. Ik had het ijskoud waardoor ik niet volop van de mooie omgeving kon genieten. Vervolgens zijn we nog een paar uurtje gaan slapen en gingen we op weg naar The Meteor Crater. Dat was 2 uur rijden voor een bergachtig landschap en vervolgens over uitgestrekte vlaktes. De Meteor Crater is een krater van 1500 meter in diameter en 180 meter diep die 50.000 jaar geleden is ontstaan door een inslag van een meteor van ongeveer 40 meter. Het was wel gaaf om te zien wat voor kracht daarbij is vrijgekomen. Nadat we daar een uurtje hadden rondgelopen zijn we weer terug gekeerd naar Mesa.

Voor degene die smachten naar mijn solofilm: sorry maar ik heb er weinig tijd voor dus daar moet nog even op gewacht worden.

Solo!

Afgelopen maandag ben ik dan eindelijk solo gegaan! Een moment waar elke vlieger naar uitkijkt, zijn eerste solo! ‘Eindelijk’ heeft niet te maken met de vertraging die ik hier oploop, want ik ga er namelijk vrij snel doorheen. Maar meer met het feit dat ik hier al enige tijd naar uitkijk! Ik stond maandag om 06:15 locale tijd ingeroosterd. Eerst vloog ik een half uur met mijn instructeur, om nog wat landingen te oefenen. Daarna taxiede ik terug naar de ramp, waar de instructeur uitstapte. Hij wenste me succes, wist dat ik er klaar voor was en zei dat ik ervan moest genieten. Er waren veel klasgenoten aanwezig om dit moment bij te wonen en foto’s te maken. Pim, een klasgenoot van me, heeft een mooie camera waarmee hij mijn hele solo heeft gefilmd in HD kwaliteit. Deze beelden ga ik verwerken tot een mooi filmpje en zal hem snel online zetten.

Toen mijn instructeur uitstapte was het dan zo ver! Ik was helemaal op mezelf aangewezen en dat was echt een vet gevoel! Nadat ik mijn motor had gestart en me bij de toren had gemeld mocht ik taxiën naar de baan. Bij je First solo doe je 3 full stop taxi back’s. Dat betekent dat je opstijgt, vervolgens een circuitje vlieg en dan een landing maakt. Dan verlaat je de runway en taxi je weer terug naar het begin van de baan om dat op nieuw te doen. Ik kreeg de klaring om op te stijgen. Dus ik taxiede de baan op en gaf vol gas. Dat was echt het mooiste van de hele vlucht. Full power geven en vervolgens keihard schreeuwen, gillen en gek doen in de cockpit! Toen dat circuitje gedraaid en geland. Voor mijn eerste landing was ik nog een beetje zenuwachtig omdat alles nu op mezelf aankwam. Maar de landing was prima en toen taxiede ik weer terug naar het begin van de baan. De rest ging eigenlijk ook allemaal goed, maar het gevoel was zo gaaf om daar zelf door de lucht te vliegen en te beseffen dat je van geen enkele vliegervaring naar een solo vluchtje gaat in minder dan 3 weken! Toen ik mijn laatste landing had gedaan, keerde ik terug naar de ramp waar heel veel klasgenoten en mijn instructeur stonden te wachten. Toen ik de kist had uitgezet was het moment daar. Ik moest mijn stropdas omdoen, want die wordt volgens een lange traditie bij je eerste solo door de instructeur afgeknipt. Vervolgens werd ik door iedereen gefeliciteerd en door twee jongens van de vleugel getild en naar de auto gebracht. Ook hoort bij de traditie dat je niet de grond mag raken voordat je in het zwembad bent gegooid. Ik ben de auto ingedragen en naar het appartementen complex gereden. Daar werd ik door een stuk of 6 jongens het zwembad ingegooid.

Dat is echt een mooi gevoel om je solo te hebben gevlogen en door zoveel klasgenoten opgewacht te worden om vervolgens naar het zwembad gedragen te worden. Nog even in de pool gelegen, maar daarna moest ik douchen en weer terug naar school om mijn papierwerk en logboek in te vullen.

Dat was maandag. Toen heb ik dinsdag nog een vlucht met mijn instructeur gehad waarbij ik zelf naar een ander veld moest vliegen daar landingen uitvoeren en vervolgens weer terug naar Falcon Field. Doordat ik die vlucht ook goed afgerond had, was ik vandaag (donderdag) aan de beurt voor de eerste gehele solo. Nu was mijn instructeur er helemaal niet bij en moest ik zelf alles verzorgen. Ik was wederom om 06:15 ingeroosterd, net als Jorne en nog een andere klasgenoot die ook bij hetzelfde beurtje waren. We vertrokken tijdens zonsopkomst allemaal achter elkaar en deden de oefening die in onze syllabus voor deze vlucht stonden ingepland. Daarna vlogen we weer richting Falcon Field om daar nog wat landingen te oefenen. Dit was echt ontzettend gaaf! Ten eerst was het lekker koel, het vliegtuig was vrij licht waardoor ik heel snel klom en de motor prestaties goed waren. Ook was de lucht heel erg stabiel, zodat ik heel goed mijn hoogte kon houden en tijd had om van het moment te genieten. Na een uur vliegen landde ik het vliegtuig en maakte mijn papierwerk af. Er gingen namelijk weer 2 jongens solo deze morgen, en ik wilde daar graag bij aanwezig zijn. Die jongens hebben ook hetzelfde ritueel ondergaan en zijn ook in het zwembad gegooid.

Morgen sta ik weer ingeroosterd voor een hele vette vlucht. We doen in die vlucht 5 vliegvelden aan. Onder andere het internationale vliegveld van Phoenix, waar dus alle grote verkeersvliegtuigen staan geparkeerd, landen en opstijgen.

Ik hou jullie op de hoogte en ga dit weekend aan mijn solo film beginnen! Groetjes Jelle

D-11 check gehaald!

Nou de check waarover ik al eerder had geschreven, heb ik gehaald! Dat is je eerste check, om te kijken of je wel veilig kunt vliegen en de kist veilig aan de grond kunt zetten. Ik had de check vrijdag ochtend om 06:15 uur, met dus een andere instructeur. Eerst krijg je dan een mondeling examen, waarmee ze checken of je wel voldoende kennis van verschillende zaken hebt. Bijvoorbeeld over de motor, afmetingen van het vliegtuig, verschillende snelheden etc. Deze vragen wist ik over het algemeen aardig goed te beantwoorden. Dus na een kwartier mondeling examen was ik klaar om mijn vlieg-skills te laten zien. Ik moest dus alles zelf doen en de instructeur beoordeelde of ik de procedures wist en of ik het vliegtuig goed kon besturen en veilig kon landen. In het begin van de vlucht was ik nog een beetje zenuwachtig maar na verloop van tijd werden die zenuwen minder en ging het vliegen lekker. Vervolgens heb ik verschillende landingen laten zien die goed gingen en waar de instructeur tevreden over was.

Na iets meer dan een uur te hebben gevlogen, had hij een aardig beeld gekregen van mijn vaardigheden en zei me terug te keren naar de ramp. Daar stapte hij uit en zei dat ik het vliegtuig moest parkeren en hem daarna boven zou zien voor de uitslag. Ik parkeerde het vliegtuig en had eigenlijk geen idee of ik de test had gehaald. Er waren door de zenuwen toch wat foutjes ingeslopen, waardoor ik niet zeker wist of ik wel voldoende had gepresteerd. Boven zat hij een tafel, klaar met de beoordeling en gingen we debriefen. Hij feliciteerde me, en zei dat ik was geslaagd met een standard. Je kunt hier vier verschillende beoordelingen krijgen, namelijk een failed (onvoldoende), een acceptable (voldoende), een standard (ruim voldoende) en een standard plus (goed). Vervolgens hebben we nog een kwartier de vlucht geëvalueerd en vertelde hij me wat hij goed en minder goed vond gaan. Het was echt een ontzettend nuttige vlucht, omdat je met een andere instructeur vliegt die toch weer op andere dingen let en je bewust maakt van kleine slordigheden en foutjes.

De rest van de dag was ik enorm opgelucht en blij dat ik de check had gehaald. Dus een beetje aan het zwembad gehangen en ’s avonds wat gedronken met een aantal mensen. De rest van het weekend lekker uitgerust, want zo’n weekje vliegen hakt er toch wel in. Nu moet ik me gaan voorbereiden op mijn eerste solo vlucht van morgen! Daar kijk ik echt naar uit, dat ik daar helemaal alleen in de cockpit zit en dat er niemand bij zit. Ik moet morgen om 08:30 vliegen. Het eerste half uur is nog met instructeur die wil zien of je er helemaal klaar voor bent. Daarna stapt hij uit en ben je klaar voor je eerste solo! Er zullen morgen ook veel klasgenoten aanwezig zijn want het is een geweldig mooi moment voor alle vliegers om voor het eerst solo te gaan. Er horen wat tradities bij, maar die zullen jullie wel zien in mijn filmpje. Er is ook een klasgenoot met een mooie videocamera die het memorabele moment vastlegt en er zullen foto’s worden genomen. Met de rauwe beelden van de camera zal ik een mooi filmpje in elkaar gaan zetten. Maar daar zal enige tijd overheen gaan omdat het nogal ingewikkeld is en er veel tijd in gaat zitten.

Ik ga me nu voorbereiden op morgen, een nachtje goed slapen en dan moet ik er wel klaar voor zijn! Ik zal ook weer een berichtje achterlaten om te vertellen hoe de solo vlucht was.

Weekend

Ouwe trouwe volgers!

Afgelopen week heb ik weer 4 vluchten gehad en afgerond dus sta nu op een totaal van 7 vluchten. Op vrijdag heel veel verschillende landingen gemaakt, die gaan ook steeds beter maar het blijft nog steeds een lastig onderdeel. Nu heb ik weer weekend en ik zag net in het rooster dat ik er voor maandag niet op sta. Dus kan ik wat langer van mijn weekend genieten. Gisterenavond (zaterdag) moesten we met alle KLS-ers om half 6 bij het vliegveld verzamelen. Iedereen in volledig uniform, jasje+dasje, voor een fotosessie. Deze fotosessie was door een leerling voorgesteld aan het bestuur hier. Omdat KLM in oktober 90 jaar bestaat, had hij het idee om een foto aan KLM te overhandigen met alle KLS studenten erop. Dus we moesten ons opstellen van hoog naar laag en zo werd er door een instructeur cq hobby fotograaf een mooie opstelling bedacht. Deze foto krijgen de studenten binnenkort allemaal opgestuurd dus zal hem zo snel mogelijk op mijn blog zetten. Daarna zijn we met 7 jongens uit eten gegaan in uniform, wat veel bekijks opleverde.

Als het allemaal mee zit deze week, kan ik mijn check verwachten. Bij de beurtjes 11, 24, 32 en 44 zijn er zogenaamde checks. Deze check vlieg je met een andere instructeur die je gaat beoordelen of je niveau wel voldoende is om de volgende fase aan te kunnen. Deze checks worden voorafgegaan met een mondeling examen, waarbij de nodige kennis aanwezig moet zijn. Aan het eind van je vlucht ga je de hele vlucht met die instructeur evalueren en wordt er een beoordeling gegeven. Deze moet tenminste voldoende zijn om verder te mogen.

Vrijdagmorgen kregen we ook ineens te horen dat we diezelfde middag nog moesten verhuizen. Niet dat er een heel huisje compleet leeg was, maar we zouden gewoon wat gaatjes op moeten vullen in andere huizen. Gelukkig bleken er maar 3 plekken vrij te zijn waardoor we nog hier kunnen blijven. Maar zodra er een plek vrijkomt moeten we wel onze spullen pakken en verhuizen. Dan worden we in 3 verschillende huisjes geplaatst. Jorne en ik in een huis en de andere twee moeten naar twee verschillende huisjes. Als de jongens klaar zijn waar Jorne en ik bij zullen verblijven, dan pas kunnen de anderen weer naar ons toe komen. Kortom zo’n tijdelijk appartement geeft dus een hoop chaos en onzekerheid.

Nou ik ga nu beginnen met leren en af en toe een duik nemen in het zwembad. Ik hou jullie op de hoogte!

Mijn eerste vluchten!

Ja, het is dan eindelijk gebeurd, ik heb deze week voor het eerst zelf gevlogen! Wat een ervaring is dat! Ik zal even bij het begin beginnen. Dinsdag had ik een test, die ik moest halen om te mogen vliegen. Deze had ik gehaald en dus was het tijd om mijn eerste vlucht voor te bereiden!

De eerste paar vluchten vlieg je met z’n drieën, namelijk de instructeur, een klasgenoot van je ( een crew mate) en jij zelf natuurlijk. Die crew mate gaat mee zodat hij ook nog wat kan leren als hijzelf niet vliegt. Je steekt er heel veel van op als je achterin zit en goed oplet! Ook is het met voorbereiden van vluchten makkelijker in het begin, omdat alles nog heel erg nieuw voor je is. Mijn crew mate is Jorne.

Woensdag stond ik als eerste ingepland om half 8 ’s ochtends. We waren toen om half 5 op school om het weer van die dag te bestuderen en om het gewicht van ons vliegtuig te bepalen en daarmee het zwaartepunt en de verschillende snelheden. Hiermee waren we vrij snel klaar en toen was het wachten op de instructeur. Onze instructeur heet Jose Arreola, een aardige jonge vent. We bespraken het weer en hij bekeek onze gevonden gegevens en toen waren we klaar om te gaan! Eerst het vliegtuig van buiten inspecteren om te kijken of alles werkt en of er geen beschadigingen zijn. Daarna begon het echte werk!

We taxieden naar de run up area, waar je de motor test en de ontsteking. Dat was allemaal in orde, dus gingen we naar het begin van de baan. Daar vroeg de instructeur de klaring aan voor take off, and off we go! Hij hielp me nog een beetje met het vliegtuig op het midden van de baan te houden, maar daarna mocht ik hem zelf laten klimmen naar een bepaalde hoogte! Het is echt een machtig gevoel als je opstijgt en alle huisje kleiner ziet worden, met de gedachte dat je het zelf allemaal doet! Toen vlogen we naar de South East practice area om daar het vliegtuig wat beter te begrijpen en onder controle te krijgen. Na daar een half uur te hebben geoefend zijn we terug gekeerd naar het (vlieg)veld, Falcon Field om daar te landen onder begeleiding van de instructeur. Dat ging best goed vervolgens taxieden we weer terug naar de ramp, zegmaar de parkeerplaats van de vliegtuigen. Uiteindelijk heb ik een uur in het vliegtuig gezeten en ongeveer 45 minuten in de lucht. Toen ik uitstapte was ik enorm euforisch en wilde het liefst meteen weer vliegen! Daarna was het de beurt aan Jorne en toen moest ik achterin plaatsnemen. Toen heb ik de tijd gehad om wat mooie foto’s van de omgeving te maken en goed op te letten bij de verschillende onderdelen van de vlucht. Toen Jorne ook weer veilig was geland en het vliegtuig te had gezet op de ramp, gingen we de-briefen. Arreola zei dat we het goed hadden gedaan was erg tevreden.

De volgende dag waren we weer aan de beurt, maar werden er alweer meer dingen van ons geëist. Zo moesten we bijvoorbeeld een paar checklisten uit ons hoofd leren en moesten we zelf al een beetje de communicatie met de toren verzorgen. Ook liet hij ons manoeuvres zien die wij de volgende dag zelf moesten uitvoeren. Deze vlucht ging iets minder lekker voor mijn gevoel, maar ben misschien een beetje te kritisch op mezelf. Het had ook te maken met het weer. We vlogen de eerste vlucht ’s ochtends wat betekend dat de lucht vrij stabiel is en dat het soepel vliegen is. ’s Middags echter is het veel hobbeliger vliegen door de verschillende opwaartse en neergaande luchtstromingen. Ook nu was onze instructeur tevreden.

Vrijdag hadden we alweer onze 3e vlucht, waarbij we naar een ander veld gingen om daar touch and go’s uit te voeren. Een touch en go is dat je eerst land en vervolgens meteen weer gas bijgeeft om weer op te stijgen. Dit was moeilijker dan gedacht maar ging redelijk. De oefeningen die de instructeur de dag daarvoor ons had laten zien gingen echter wel weer heel erg goed en soepel! Ik begin nu steeds beter het vliegtuig aan te voelen!

Onze instructeur heeft zaterdag en zondag zijn vrije dagen, wat betekend dat wij dan ook vrij zijn. Het sloopt je wel zo’n dag vliegen was je staat 3 uur voor je vlucht op, dan vlieg je zelf, dan vlieg je nog mee met je crew mate en vervolgens nog de-briefen. En dat alles bij temperaturen van gemiddeld 38 graden Celsius! Nu eerst lekker ontspannen in het weekend, er is vanavond een feestje hier op The Springs ( ons verblijf adres een soort campus) en morgen weer leren en voorbereiden op de vlucht van maandag.

Geniet van het weekend allemaal en zal snel weer een verslag uitbrengen!

Eerste week Amerika!

He allemaal,

Eindelijk het eerste berichtje van mij uit Amerika! Het heeft even geduurd want we hadden geen internet en er komt natuurlijk ineens ontzettend veel op je af. We hadden geen internet omdat we nu eerst in een tijdelijk appartement zitten en waarschijnlijk volgende week naar een ander verhuizen. Het appartement is mooi opgeruimd en op zich best prima. Het enige, maar meteen ook wel een groot nadeel is dat de studenten voor ons uit India kwamen. Dus het alle kamers zijn doordrongen met de geur van curry en andere Indiase gerechten.. Echt verschrikkelijk! We kijken dus erg uit naar volgende week zodat we uit deze geur kunnen.

Het weer is hier echt geweldig. Het is ontzettend warm en heel erg droog, gemiddeld 13% luchtvochtigheid. Strak blauwe hemel en de hele dag schijnt de zon vol op. Na school gaan we meestal naar het zwembad, waar alle andere mede studenten ook hun rust momentjes pakken. Vorige week hebben we ‘grondschool’, dat houdt in dat ons alle regels en systemen van de school worden uitgelegd. Morgen hebben we een test, die je moet halen om te mogen vliegen. Zoals het er nu uitziet zullen we woensdag beginnen met vliegen. Daar kijk ik echt heel erg naar uit!

Samen met mijn huisgenoten, tevens ook klasgenoten, hebben we een auto gekocht voor $2000. Echt een perfecte Chrysler LHS met een goede wegligging en sterke motor.

Daar zijn we zaterdag mee naar San Diego vertrokken. Onderweg geen problemen met de auto gehad, dus heerlijk ontspannen over de highway gereden. Het eerste grootste deel reden we door een enorm uitgestrekte woestijn vlakte. Vervolgens een bergrug overgestoken om zo bij San Diego aan te komen. Daar hebben we een motel voor een nacht gezocht. Nadat we dat hadden geregeld zijn we naar een strand gereden aan de Grote Oceaan en daar een paar uur aan het strand gelegen. Strak blauwe hemel en het water had een aangename temperatuur. Die avond zijn we downtown San Diego gereden en daar lekker gegeten. Het was zaterdagavond dus het was bruisend. Veel mensen op straat en veel vette clubs gezien. Maar daar merkten we pas hoe vervelend het is dat we nog geen 21 zijn. Niet zozeer dat we alcohol wilden drinken, maar om gewoon een kijkje te nemen in een paar van die clubs.

Volgende dag uitgechecked bij het motel en naar een enorme shopping mall gereden. Wat rondgelopen en wat gekocht en de andere ook. Toen nog een beetje rondgereden in de stad en vervolgens weer aan het strand gelegen. Om 6 uur pakten we onze spullen en zijn we weer richting huis gereden. Gisterennacht nog even met een paar klasgenoten wat biertjes gedronken en daar eindigde de road trip!

Voor degene die het willen weten, dit is mijn adres:

1865 North Higley Road # 1021
Mesa, Arizona 85205
The United States Of America

Maar omdat we nog naar een ander appartement gaan verhuizen, zal binnenkort 1021 in een ander getal veranderen.

Zal snel weer een berichtje achterlaten, na mijn eerste vlucht!

Groetjes Jelle