Lake Havasu!

Ik moet toegeven dat ik niet heel erg goed ben om jullie op de hoogte te houden van mijn ontwikkelingen hier. Er is alweer heel veel gebeurd sinds de laatste update. Ik zal beginnen bij de vlucht naar Lake Havasu, waar ik de vorige keer over schreef.

Samen met Sven en Jorne was ik op zondag ingepland om de lange en tevens laatste solo vlucht te vliegen. We moesten vroeg op om de planning af te maken en het laatste weer erin te verwerken. Op school hebben we onze planning door een instructeur goed laten keuren en we waren klaar om te gaan. We moesten alleen wel 15 minuten na elkaar vertrekken om ervoor te zorgen dat we elkaar niet in konden halen of in formatie zouden kunnen gaan vliegen. Ik was de eerste die moest vertrekken en daar ging ik dan om 7 uur ’s ochtends, op naar Lake Havasu. Het was een lange trip, maar mijn navigatie was goed waardoor ik al mijn coördinatiepunten op de juiste momenten kon vinden. Eenmaal onderweg was het eigenlijk best saai want ik zag alleen maar uitgestrekt land voor met enkele bergtoppen aan de horizon. En opeens was daar een groot meer, Lake Havasu. Ik ben wat lager gaan vliegen en over dat meer gescheurd op een hoogte van 300 meter, dat was echt gaaf. Daarna naar het vliegveld gevlogen om daar nog wat landingen te maken en te wachten op Jorne en Sven om samen in het circuit te vliegen. Dat was super mooi want we gingen onze radio calls allemaal op een enorm Nederlands - Engels accent uitzenden. Dus wij hadden de grootste pret daar in de lucht. Later toen we waren geland bleek echter dat in alle hangars diezelfde frequentie werd uitgeluisterd dus iedereen op het vliegveld kon ons horen! Maar ja we moesten erom lachen en hebben een auto meegekregen voor 3 uur. Toen zijn we de stad ingereden, ergens wat gegeten nog een beetje rond gelopen maar de stad bleek niet echt boeiend te zijn. Het meer daarentegen wel. We hebben daar lekker in het zonnetje aan het meer gezeten en gechilled. Een beetje mensen kijken, allemaal Amerikanen met die super grote power boats, die lekker aan het pronken waren. Vervolgens moesten we de auto weer terugbrengen en was het tijd om weer terug te vliegen naar onze thuisbasis, Falcon Field. We vertrokken vrij kort achter elkaar dit keer en zijn toen achter elkaar over het meer gevlogen. De mensen op het meer vonden dat ook gaaf en zwaaiden naar ons toen we overvlogen. Het meer ging over in een bekende en grote rivier, de Colorado! Daar zijn we dus ook nog over heen gegaan en hebben we de kronkels gevolgd totdat we bij een ander vliegveld aan kwamen. Daar hebben we een landing gemaakt en zijn we terug gevlogen, ieder net een andere route om ervoor te zorgen dat we niet te dicht bij elkaar in de buurt zaten. De terugreis was wederom lang en soms ook wel saai. Maar er was wel voldoende mogelijkheid om je ervan bewust te maken dat het je laatste solo is, en dat je er toch maar van moet genieten! Dat heb ik ook maar gedaan en realiseerde me dat ik toch heel blij mag zijn met deze kans om het vliegen te leren hier in Amerika!

Update!

Zo dat is even een tijdje geleden! Sorry dat ik jullie al die tijd heb laten wachten op mijn nieuwe verhalen. Nou ten eerste heb ik de re-check op mijn D-24 gehaald, hoewel het toch ook weer niet echt soepeltjes ging. Maar na die check moeten we ons gaan bezighouden met navigeren. Dus vliegen naar vliegvelden verder weg en daar komen met behulp van herkenningspunten. Bijvoorbeeld twee grote wegen die elkaar kruisen, een meertje, één enkele berg in een vlak landschap, etc. Vervolgens moet je een paar uur voor je vlucht, met de voorspelde wind, correcties maken op de koers die je gaat sturen. Dit geeft het vliegen weer wat meer uitdaging en je ziet meer van de weide omgeving. Nu alweer aardig wat vluchten verder. Ik heb vandaag namelijk mijn D-33 gevlogen.

Vlucht nummer 26 was een soort van check met mijn instructeur om te zien of ik het plannen onder de knie had en of het verantwoord was om mij solo te laten navigeren. Met deze vlucht ben ik naar het noorden gevlogen. Ik heb de Meteor Crater en Sedona, waar ik laatst over geschreven had, toen vanuit de lucht gezien en dat was wel echt mooi. Ik vertelde mijn instructeur dat ik daar twee weken eerder was geweest en toen vroeg hij hoe hoog ik er overheen wilde vliegen. Ik zei laag want ik had mijn camera bij me en dat was wel echt gaaf. Hij vloog het vliegtuig en ik kon rustig foto’s nemen vanaf 50 meter hoogte! Mijn instructeur vond de navigatie vlucht goed genoeg om mij het solo navigeren toe te vertrouwen. Vervolgens waren de vluchten die daarop volgden allemaal navigatie waardoor ik veel nieuwe velden heb bezocht.

Gisteren was het weer tijd voor een check, mijn D-32 check. Op deze check hebben de studenten wat meer onderdelen van het vliegen waar ze onvoldoende op mogen scoren. Op die manier wordt je wat minder hard beoordeeld en is er meer kans op slagen. Er is namelijk ruimte om op 5 onderdelen van het vliegen een “–“ oftewel onvoldoende te halen. Ik had een vrij relaxte instructeur die me op mijn gemak stelde en me niet overspoelde met moeilijke vragen of je een onzeker gevoel meegaf tijdens de vlucht. Mijn navigatie ging vrij goed maar op een gegeven moment beschreef de instructeur mij een situatie waarin ik me bevond. Met betrekking tot de regels waar we ons aan moeten houden, bleek dat ik moest uitwijken naar een ander veld. Op uitwijken moeten we ook veel oefenen tijdens de solo missies, dus daar had ik wel ervaring mee. Op dat veld waar ik naar was uitgeweken, heb ik mijn landingen gedaan en vervolgens was ik weer terug gevlogen naar Falcon Field. Over het algemeen was hij best tevreden over mijn vlucht, hij had een paar kleine op en aanmerkingen. Die check is ook weer binnen en nu ga ik me concentreren op de komende vluchten die zijn aangegeven als examentraining. Ik zit nu dus in het eindtraject van het VFR vliegen, het grootste deel van mijn vliegopleiding hier.

Twee weken geleden waren Che en m’n vader hier langs gekomen voor een weekje. Het was erg leuk ze weer te zien en ze te kunnen laten zien hoe mijn leventje hier eruit ziet. Hoe het er op school aan toegaat en met het vliegen. Zij hebben hier veel dingen gezien en gedaan. We gingen af en toe samen uit eten want ik moest veel vliegen in de week dat ze hier waren. Het was een gezellig weekje!

Ik zal jullie snel weer op de hoogte houden van nieuwe ontwikkelingen. En die zitten er zeker aan te komen. Vlucht 35 is namelijk een solo vlucht waarbij je 5 uur een vliegtuig tot je beschikking hebt. Als je deze vlucht dan ook nog op een zondag vlieg, heb je het toestel de hele dag. Dan kan ik gaan plannen naar een veld wat op 2 uur vliegafstand ligt! Zoals het er nu uitziet, zijn er wel meerdere jongens die deze vlucht op zondag gaan uitvoeren dus dan is het wel mooi om allemaal dezelfde bestemming te kiezen en daar een dag door te brengen. Er staat ook meestal een busje of een auto klaar op het vliegveld waar we dan heen vliegen. Dan kunnen we de stad bekijken, leuke dingen gaan doen en ’s middags weer terugvliegen.

Ciao for now!