VFR rated!

Nu jullie hebben kunnen lezen hoe mijn laatste solo is verlopen, zal ik weer even een update geven. Na die solo vloog ik examentraining, die mij moest voorbereiden op mijn 2 checks aan het eind van het VFR traject. Die examentrainingen zijn eigenlijk normale vluchten maar waarbij je wordt bereid op de check. Deze vluchten verliepen allemaal soepel en daar was dan de D-43 check. Deze check vlieg je met een Amerikaanse instructeur die beoordeeld of je goed genoeg kunt vliegen volgens de Amerikaanse normen. Helaas ging deze check niet zo lekker als de vluchten daarvoor en heb ik deze ook niet gehaald. Echt alles ging slecht en ik was er niet echt bij met m’n hoofd. Zonde want het gaf me wel een rot gevoel. Ik moest een extra beurtje vliegen die dan wel weer erg lekker verliep.

Vorige week maandag was het tijd voor mijn D-44 check. Dat is de eind check van het VFR gedeelte. Deze ging gelukkig beter dan de D-43, waardoor ik hem ook heb gehaald met een standard. Ik had me goed voorbereid en de vlucht ging eigenlijk best lekker. Ik voelde me zelfverzekerd na het extra beurtje wat ik had gevlogen. Het is belangrijk dat je vertrouwen hebt in jezelf want anders gaat het in je hoofd zitten. De vlucht verliep goed, met natuurlijk een paar op- en aanmerkingen aan het eind. Nu heb ik dus mijn VFR traject afgesloten en is het tijd voor IFR (instrument flight rules). Hierbij krijg je een soort kap voor je hoofd waardoor je zicht beperkt is tot het instrumenten paneel voor je neus. Je kunt dus niet meer naar buiten kijken, wat in het begin wel heel erg wennen is, omdat je dat bij VFR juist heel veel moet doen! Ik ben vorige week woensdag begonnen met IFR en heb echt een hele relaxte instructeur; Mike Spencer. Hij is heel rustig en neemt de tijd om je alles goed uit te leggen. Ook is hij heel relaxt in de omgang met zijn studenten. Dus met IFR ben ik nu een weekje bezig en het gaat steeds wat beter maar het is in het begin heel lastig om alleen op instrumenten te vliegen. Om je daar sneller aan te laten wennen, moeten we ook nog 8 beurtjes vliegen op een simulator. Deze simulator staat gewoon stil en er is plaats voor maar 1 persoon in de ‘cockpit’. De instructeur zit achter je waar hij door middel van een computer, verschillende variabele kan instellen. Onder andere weercondities, zoals wind, regen, licht of donker etc. Het is een heel gevoelige simulator en doordat hij niet beweegt, is het extra lastig om goed in te schatten hoe je vliegt en hoe je nou precies door de lucht beweegt. Ik heb nu 2 keer op de sim gevlogen en 2 keer ‘echt’ gevlogen. Maar het echte vliegen blijft toch veel leuker en eigenlijk ook makkelijker.

IFR vliegen we ook op een ander toestel. Niet alleen het andere toestel is even wennen maar ook het feit dat er tijdens IFR begonnen wordt met het ‘crewconcept’. Dit houdt in dat ik als ‘pilot flying’ opdrachten kan geven aan de instructeur die naast me zit. Ook doet hij nu de communicatie met de toren en leest hij checklisten op waarbij ik moet verifiëren of ze kloppen en antwoorden. In het begin is dat heel erg wennen maar na verloop van tijd zorgt het ‘crewconcept’ er juist voor dat je veel meer tijd overhoud om het vliegtuig geconcentreerd te vliegen.

Voor zover over mijn VFR en IFR, ik zal jullie snel weer op de hoogte houden van de ontwikkelingen hier in de USA!