Update!

Zo dat is even een tijdje geleden! Sorry dat ik jullie al die tijd heb laten wachten op mijn nieuwe verhalen. Nou ten eerste heb ik de re-check op mijn D-24 gehaald, hoewel het toch ook weer niet echt soepeltjes ging. Maar na die check moeten we ons gaan bezighouden met navigeren. Dus vliegen naar vliegvelden verder weg en daar komen met behulp van herkenningspunten. Bijvoorbeeld twee grote wegen die elkaar kruisen, een meertje, één enkele berg in een vlak landschap, etc. Vervolgens moet je een paar uur voor je vlucht, met de voorspelde wind, correcties maken op de koers die je gaat sturen. Dit geeft het vliegen weer wat meer uitdaging en je ziet meer van de weide omgeving. Nu alweer aardig wat vluchten verder. Ik heb vandaag namelijk mijn D-33 gevlogen.

Vlucht nummer 26 was een soort van check met mijn instructeur om te zien of ik het plannen onder de knie had en of het verantwoord was om mij solo te laten navigeren. Met deze vlucht ben ik naar het noorden gevlogen. Ik heb de Meteor Crater en Sedona, waar ik laatst over geschreven had, toen vanuit de lucht gezien en dat was wel echt mooi. Ik vertelde mijn instructeur dat ik daar twee weken eerder was geweest en toen vroeg hij hoe hoog ik er overheen wilde vliegen. Ik zei laag want ik had mijn camera bij me en dat was wel echt gaaf. Hij vloog het vliegtuig en ik kon rustig foto’s nemen vanaf 50 meter hoogte! Mijn instructeur vond de navigatie vlucht goed genoeg om mij het solo navigeren toe te vertrouwen. Vervolgens waren de vluchten die daarop volgden allemaal navigatie waardoor ik veel nieuwe velden heb bezocht.

Gisteren was het weer tijd voor een check, mijn D-32 check. Op deze check hebben de studenten wat meer onderdelen van het vliegen waar ze onvoldoende op mogen scoren. Op die manier wordt je wat minder hard beoordeeld en is er meer kans op slagen. Er is namelijk ruimte om op 5 onderdelen van het vliegen een “–“ oftewel onvoldoende te halen. Ik had een vrij relaxte instructeur die me op mijn gemak stelde en me niet overspoelde met moeilijke vragen of je een onzeker gevoel meegaf tijdens de vlucht. Mijn navigatie ging vrij goed maar op een gegeven moment beschreef de instructeur mij een situatie waarin ik me bevond. Met betrekking tot de regels waar we ons aan moeten houden, bleek dat ik moest uitwijken naar een ander veld. Op uitwijken moeten we ook veel oefenen tijdens de solo missies, dus daar had ik wel ervaring mee. Op dat veld waar ik naar was uitgeweken, heb ik mijn landingen gedaan en vervolgens was ik weer terug gevlogen naar Falcon Field. Over het algemeen was hij best tevreden over mijn vlucht, hij had een paar kleine op en aanmerkingen. Die check is ook weer binnen en nu ga ik me concentreren op de komende vluchten die zijn aangegeven als examentraining. Ik zit nu dus in het eindtraject van het VFR vliegen, het grootste deel van mijn vliegopleiding hier.

Twee weken geleden waren Che en m’n vader hier langs gekomen voor een weekje. Het was erg leuk ze weer te zien en ze te kunnen laten zien hoe mijn leventje hier eruit ziet. Hoe het er op school aan toegaat en met het vliegen. Zij hebben hier veel dingen gezien en gedaan. We gingen af en toe samen uit eten want ik moest veel vliegen in de week dat ze hier waren. Het was een gezellig weekje!

Ik zal jullie snel weer op de hoogte houden van nieuwe ontwikkelingen. En die zitten er zeker aan te komen. Vlucht 35 is namelijk een solo vlucht waarbij je 5 uur een vliegtuig tot je beschikking hebt. Als je deze vlucht dan ook nog op een zondag vlieg, heb je het toestel de hele dag. Dan kan ik gaan plannen naar een veld wat op 2 uur vliegafstand ligt! Zoals het er nu uitziet, zijn er wel meerdere jongens die deze vlucht op zondag gaan uitvoeren dus dan is het wel mooi om allemaal dezelfde bestemming te kiezen en daar een dag door te brengen. Er staat ook meestal een busje of een auto klaar op het vliegveld waar we dan heen vliegen. Dan kunnen we de stad bekijken, leuke dingen gaan doen en ’s middags weer terugvliegen.

Ciao for now!